Bulimia jest także chorobą o podłożu psychicznym.Objawia się napadami obżarstwa, niepohamowanego głodu, podczas którego chorzy zjadają łapczywie ogromne ilości pokarmów (nawet 6000 kcal w trakcie jednego napadu).
Drugą cechą charakterystyczną bulimii jest silna obawa przed utyciem, która skutkuje wymuszaniem wymiotów bądź innymi czynnościami mającymi na celu pozbycie się pochłoniętych w czasie napadu kalorii.
Choroba ta rozpoczyna się często w późniejszych nastoletnich latach lub we wczesnej dorosłości.
Typy bulimii
Bulimia, podobnie jak anoreksja, dzieli się na dwa typy
- Typ przeczyszczający. Po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów oraz używanie środków przeczyszczających
- Typ nieprzeczyszczający. Zamiast przeczyszczania się środkami farmakologicznymi i wymuszania wymiotów, chorzy w ramach działań kompensacyjnych stosują ścisłą dietę (często głodówkę), ograniczając ilość spożywanych pokarmów do minimum, bądź też wykonują dużo wyczerpujących ćwiczeń fizycznych (tzw. bulimia sportowa).
Bulimiczka potrafi w krótkim czasie (20 – 40 minut) przyjąć nawet do 6 000 kilokalorii.
Dla porównania dzienne zapotrzebowanie kaloryczne dla dziewczyn w wieku 13 – 15 lat wynosi ok. 2 200 kcal. Typowe napady obżarstwa mogą prowadzić do wzrostu masy ciała o 5 do 10 kg w ciągu miesiąca. Epizody pochłaniania ogromnych ilości pokarmów są reakcją na stres, emocje, uczucie zagrożenia, zawody miłosne, utratę bliskich, poczucie klęski i wewnętrznej pustki. Podczas napadów osoby chore zapominają o swoich codziennych problemach i całkowicie oddają się jedzeniu, co daje im poczucie ulgi.
Po napadzie następuje tzw. faza przeczyszczenia – regularne wywoływanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających lub moczopędnych, pigułek dietetycznych albo uprawianie intensywnych ćwiczeń fizycznych. Wszystkie czynności charakterystyczne dla fazy przeczyszczenia wynikają z obsesyjnego strachu przed nadwagą. Czasami chorzy po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się po to by ponownie je wywołać. Naprzemiennie występujące napady żarłoczności oraz fazy przeczyszczania w oczach chorych na bulimię, są metodą panowania nad swoim życiem, w rzeczywistości jest jednak zupełnie inaczej.
Przyczyny bulimii
- brak bliskiej osoby, z czym chory nie potrafi sobie poradzić
- brak samoakceptacji
- konflikty rodzinne
- uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu
- emocjonalne zaniedbanie dziecka w dzieciństwie
- brak akceptacji przez grupę rówieśników (wiążący się często ze zmianą środowiska)
Skutki zdrowotne
Skutki zdrowotne bulimii nie są tak widoczne jak w przypadku anoreksji. Ich występowanie jest bardziej rozłożone w czasie i początkowo przez wiele miesięcy osoba cierpiąca na bulimię może być postrzegana przez innych, jako zupełnie zdrowa. Mimo to skutki bulimii stanowią zagrożenie dla życia chorych. Większość skutków zdrowotnych związana jest ze znacznymi wahaniami wagi pacjentów, regularnymi wymiotami oraz zaburzeniami psychicznymi.
Do skutków zdrowotnych bulimii zaliczamy:
- niedobory pokarmowe
- odwodnienie
- zmęczenie
- ospałość
- zły nastrój
- niepokój
- zaparcia
- bóle i zawroty głowy
- niedociśnienie tętnicze
- dyskomfort w jamie brzusznej (bóle brzucha, uczucie gniecenia itp.)
- nieregularne miesiączki lub ich brak
- sucha skóra
- zgrubienia skóry palców (od prowokowania wymiotów)
- rany lub blizny na grzbietach dłoni
- uszkodzenie szkliwa zębów
- uszkodzenie naczynek krwionośnych w oczach
- opuchlizna twarzy i policzków (zapalenia ślinianek)
- awitaminoza
- rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów
- wrzody żołądka
- podrażnienie przełyku
- w skrajnych przypadkach - pęknięcie przełyku lub przepony
- niechęć do samego siebie
- stany depresyjne
- poczucie wstydu i upokorzenia
- psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających
- osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego
- zaburzenia równowagi elektrolitowej
- obniżenie zdolności koncentracji
Leczenie bulimii
Leczenie bulimii rzadziej wymaga terapii szpitalnej. W tej chorobie pacjentki częściej same, bez namowy innych zgłaszają się do lekarza i podejmują walkę z chorobą.
Terapia prowadzona jest przez zespól specjalistów (jak w przypadku anoreksji).
Podstawową formą terapii jest psychoterapia, która ma na celu rozwiązanie problemu będącego przyczyną choroby, uświadomienie pacjentowi istoty choroby oraz gruntowna edukacja żywieniowa.
Autorzy: Marzena Rojek, Małgorzata Seneńka
